power-flow

In power-flow volgt Daniel de Paula hoe energie zich verplaatst door zowel natuurlijke als door de mens ontworpen systemen. Het werk brengt fulguriet—het verglaasde residu van een blikseminslag—samen met fragmenten van onderzeese datakabelinfrastructuur. Het ene element ontstaat uit een plotselinge geologische ontlading, het andere uit de voortdurende circulatie van elektrische en digitale signalen onder het oceaanoppervlak. Beide vinden hun oorsprong in de overdracht van kracht over afstand, in een fractie van een seconde.

Het werk richt zich niet alleen op de beweging van elektriciteit, maar op de gevolgen van transmissie. Wat immaterieel lijkt—een puls, een signaal, een financiële transactie—kan materiële effecten voortbrengen die wereldwijd doorwerken. Bliksem laat een gefossiliseerd spoor van impact achter; digitale infrastructuren laten minder zichtbare, maar niet minder ingrijpende sporen na in economieën, territoria en lichamen.

Door de fysieke kwetsbaarheid van onderzeese kabels te benadrukken—dunne lijnen die over de oceaanbodem zijn gespannen en toch fundamenteel zijn voor hedendaagse communicatie en financiën—legt de Paula de precaire architectuur bloot waarop de huidige wereld steunt. Deze infrastructuren dragen planetaire systemen van uitwisseling, maar blijven kwetsbaar voor breuk, sabotage of instorting.

In die zin resoneert power-flow met ongelijke einden van werelden. Het werk reflecteert op hoe het hedendaagse leven is opgehangen aan geladen en fragiele netwerken, waarin onderbreking altijd mogelijk is. Het suggereert dat het einde van de wereld zich mogelijk niet aandient als spektakel, maar als een doorgesneden lijn, een falende transmissie, een plotselinge stilte in de stroom van macht.