Il vecchio mondo sta morendo. Quello nuovo tarda a comparire. E in questo chiaroscuro nascono i mostri. (The old world is dying. The new one is slow to appear. And in this twilight, monsters are born)

Elke wereld bereikt zijn hoogtepunt en houdt dan op te bestaan. Tussen einde en begin glijden objecten door de tijd, botsen ze op elkaar en vormen ze ongemakkelijke pastiches – monsters samengesteld uit oude werelden en nieuwe werelden die nog moeten komen.
In haar nieuwste werk droomt Ginevra Petrozzi door middel van fresco’s van vergankelijkheid terwijl ze samenzweert met de tijd. Pigmenten kristalliseren tot natte kalk, nestelen zich in de muur en zijn voorbestemd om te blijven bestaan, onder een patina dat ze zelf hebben gecreëerd. Fresco’s zijn niet alleen een schildertechniek, ze nemen ook de vorm aan van een tijdelijk model. Ze ensceneren de tijd in hun transformatie en in hun opeenstapeling van lagen, waarbij ze de oorspronkelijke tekening onder hun huid gevangen houden.

Het fresco is een medium om na te denken over werelden in transitie. Zodra het oppervlak hard wordt, verandert de wereld eromheen en raakt het ingebed . De monsters van onze wereld zijn deze overblijfselen: technologieën, gegevens en projecties die zijn gekristalliseerd uit vluchtige handelingen van inscriptie. Wat we achterlaten, zal blijven bestaan en veranderen in ruïnes. Ook onze wereld raakt in verval. De materiële, culturele en ecologische sporen ervan zullen worden geërfd, herlezen en opnieuw geactiveerd door toekomstige ogen. In deze juxtaposities komt het unheimliche naar voren als een fenomeen dat onthult hoe vernietiging zich verbindt met volharding, en hoe nieuwe werelden altijd worden gevormd uit het sediment van het oude.