don’t dance, don’t talk (2025)

In dit werk herinterpreteert Natalia het sprookje als een moreel landschap, een ruimte waar mythen een spiegel voor de waarheid worden. Haar verhaal gaat over een berg die de eigenaar van een goudmijn opslokt, een figuur wiens hebzucht zowel de aarde als haar bewoners vergiftigt. Binnen deze allegorie onderzoekt de kunstenaar de anatomie van angst: hoe deze in menselijk gedrag sijpelt, hoe geweld normaal wordt wanneer het ongecontroleerd blijft.

Zoals alle fabels bevat ook Natalia’s verhaal een stille waarschuwing. Het is een reflectie op macht, verantwoordelijkheid en het fragiele evenwicht tussen vooruitgang en vernietiging. Zoals het gezegde luidt: “Een sprookje is een leugen, maar er zit een hint in, een les voor goede mensen.”

Door middel van de taal van het verhaal nodigt Natalia ons uit om verder te kijken, om in de honger van de berg niet een straf te zien, maar de soevereiniteit van de aarde zelf.

Credits: Cameraman Oleg Revenko, Geluid Kurilov Mikhail, Kostuumontwerper Anouk van Wijk, Frameontwerper Sydnie Nislow, Dramaturg Paschal Daantos Berry