Marijke De Roover
In 2018 presenteerde Marijke De Roover (1990, België, woont en werkt in Gent) tijdens de eindpresentatie op het HISK in Gent de performance Feel Estate (properties of time/house your day going?), een muzikale monoloog over alternatieve realiteiten en percepties van tijd en ruimte. De performance was gebaseerd op e-mails die de kunstenaar zichzelf door de jaren heen heeft gestuurd en draaide om de vraag of er een manier is om buiten de tijd te bestaan, buiten het lichaam, buiten de geest.
In The Eggcellent Adventures of Marijke De Roover / Part 1: A Womb of One’s Own (2018), een performance in de vorm van een muzikale TED-talk, ging De Roover in op vragen over het nucleaire gezin, feminisme, moederschap en de ethiek van voortplanting. Het format van de muzikale lezing bood haar de mogelijkheid om (pseudo-)sociologisch onderzoek te combineren met persoonlijke ervaringen en musical-elementen, bedoeld om emotionele reacties bij het publiek op te roepen. In haar door sprookjes geïnspireerde liedjes creëerde ze een mythisch verhaal over het verwekken en opvoeden van een baby in een niet-heteronormatieve familie.
Op 5 oktober presenteert Marijke De Roover haar nieuwste werk Live, Laugh, Limerence (2019), die deze week ook in ingekorte versie op Frieze Art Fair in Londen, maar in Garage Rotterdam haar volledige première beleeft. In deze opera-performance onderzoekt De Roover onze ideeën over de romantische liefde en ‘limerence’, dat kan worden gedefinieerd als een onvrijwillige staat van intens romantisch verlangen.
Marijke De Roover:
In ‘Live, Laugh, Limerence’ I question the impact of how we choreograph and culturally organize the performance of love on what we feel inside and who we become. (…) Songs often attempt to describe how we feel when we’re in love. But as they’re describing, they are also telling us how we should feel, creating norms we can compare to our own experiences, giving us language that helps us describe a realm of emotion that in some sense is always beyond language. Singing isn’t just an expression of feelings, it’s a performance of an expression of feelings. (…)
Opera expresses itself through viceral methods and spews its emotion from a very primal and instinctive place using the most abstract of art forms, music. Opera is a refractioning of reality and has the ability to make everything seem larger. (…)
The real quest in this opera is to shift from the idea of sexuality and sexual liberation/equality as the main feminist subject to agency and choice in romantic relationships. To unlearn the definitions of love and romance and binary thinking to reveal a much more complex but exciting wirework of emotional, erotical, and intellectual togetherness.