Alexis Blake
Alexis Blake (1981, Verenigde Staten, woont en werkt in Amsterdam) verbindt in haar werk beeldende kunst en performance. Aan haar projecten gaat vaak uitgebreid onderzoek vooraf. Bijvoorbeeld naar de manier waarop de vrouw of het ideale lichaam wordt afgebeeld en van betekenis voorzien. Of naar de manier waarop woede en empathie zich in fysieke zin manifesteren. Blake begint meestal met een brede onderzoeksvraag, die zich al testend beetje bij beetje uitkristalliseert en die zij vervolgens vertaalt naar (een combinatie van) performance, choreografie, tekst, video of sculptuur.
In 2016 presenteerde Alexis Blake de performance Allegory of Painted Woman in de Eregalerij van het Rijksmuseum in Amsterdam. Begeleid door vier muzikanten namen twee professionele danseressen eindeloos herhalend de bekende klassieke poses aan, die we kennen uit de kunstgeschiedenis, van de vrouw als verleidster, moeder, martelares, prostituee of heilige. Temidden van de 17e eeuwse meesterwerken in de Eregalerij leverde haar performance op pregnante wijze kritiek op het dominante witte, mannelijke perspectief in de kunstgeschiedenis.
In haar project Anger/Empathy (2017-2018) onderzocht Blake hoe ons lichaam fungeert als een archief, als een opslagplaats voor emoties. Via het lichaam en de stem verkende ze vervolgens wat de invloed is van culturele en historische factoren op het voelen van woede en empathie. Gender, ras, klasse, nationaliteit en religie (en alle intersecties hierbinnen) spelen een belangrijke rol in de manier waarop emoties worden uitgedrukt of juist onderdrukt. Zo wordt het voor vrouwen vaak als niet-passend gezien om woede te tonen en wordt dit als snel betiteld als ‘hysterisch’. Het zijn deze sociale codes, systemen en mechanismen van representatie en ‘subjectivering’ die Blake interesseren.
In haar meest recente werk crack nerve boogie swerve (2019), dat zij momenteel presenteert in TENT Rotterdam, richt Blake zich op ‘breaking’ – het doorbreken van normen, het losbreken van beperkingen en jezelf bevrijden van wat jou onderdrukt. Samen met een team vrouwelijke dansers, zangers en musici onderzoekt ze de handeling en betekenis van ‘breaking’, door met geluid, de menselijke stem en lichamen aan het werk te gaan in een sculpturale setting die ze maakte met glas en beton.