Louis Braddock Clarke

Louis Braddock Clarke is een kunstenaar en onderzoeker die concepten uit de geologie, deep-time cinema en esoterische filosofie met elkaar verweeft. Luisteren en versterking zijn belangrijke methoden in hun werk over verstoorde ecologieën. Door middel van veldwerk, film, geluid en geologische waarzeggerij trachten diens projecten te speculeren over de toekomstige oppervlakken van de aarde. Braddock Clarke’s relatie met de geografische kunsten is geworteld in zijn vormingsjaren in Cornwall, omringd door radonmoerassen, granieten quoits, verschuivende isolijnen, elfjes, tinmijnen en trans-Atlantische kabelsystemen. Deze verweven aardse energieën zijn van cruciaal belang geworden voor diens  onderzoek naar technologieën en fysieke omgevingen.

Hun kunstwerken dagen de westerse wetenschappelijke geschiedenis uit door de anomalie te benaderen als een vorm van herinterpretatie. Door middel van verschillende mineralen worden de werken vormen van geologische cinema, die mensgerichte noties van tijd in twijfel trekken door zich onder te dompelen in het concept Deep Time. De projecten worden gemaakt in nauwe samenwerking met geologen, astrologen, mediums, inheemse gemeenschappen, aërobe bacteriën, sonische geesten en meer-dan-mensen. Het concept van een laboratorium als een ruimte waaruit iets ontstaat, staat centraal in de productie van de kunstwerken.